بشنو که صدای حسنین است که گویند:

                                         ای کوچه تو با صاحب این دار چه کردی؟

زینب  ز گلایه  به  در خانه  خروشید :

                                       که ای سوخته با مادر غمخوار چه کردی؟

تا دید زمان بغض علی  ؛ تاب  نیاورد

                                       گفتا  که  علی؛ با غم این یار چه کردی ؟

شمشیر دوسر اشک ز مژگان و بصرریخت

                                    این ها نشنیدند که با لشکر کفار چه کردی؟

هر چند که  امروز  نه در  فکر  نزاعی

                                     ای  شیر تو  با  روبه  و کفتار  چه کردی ؟

مولا چه بلند است ازاین فاجعه فریادسکوتت

                                     با  جسم  کبود  و  تن خونبار چه  کردی  ؟

آن شب که پرستوی تو را بال شکستند

                                     با سنگ  دل  دیو  ستمکار ؛ چه کردی ؟

جبریل ز عرش ملکوتش به زمین خورد

                                گفتا جگرم سوخت تو در بستر بیمارچه کردی؟

کاشانه ی پرنور تو را شمع؛دگر نیست

                                   در  ظلمت شب های غم و  تار چه کردی ؟

دیگر  رمقی در در و دیوار  نمانده است

                                    ای فاطمه جان با در و  دیوار  چه کردی ؟

مظلومه تاریخ تنت در شررسوگ پدرسوخت

                                    با شعله جانسوز در این بار  چه کردی؟

روزی که  ببستند  دوتا  شهپر  بلبل

                                    ای یاس تو با سرزنش خار چه کردی ؟

ای شافعه روزی که چمندی به زمین خفت

                                مگذار بپرسند که در لحظه بیدارچه کردی؟


                                    

+ نوشته شده در  چهارشنبه 28 فروردین1392ساعت 21:42  توسط عباس راه چمندی  | 





شب عید است و قلم مثل دلم می خندد

                                        

                                        غم  من   پیر شد و رخت سفر  می بندد

نکند  عشق  خرابم  بکند در  شب  عید ؟


                                      سر و گوش دل من از چه سبب می جنبد؟!


+ نوشته شده در  یکشنبه 13 اسفند1391ساعت 15:26  توسط عباس راه چمندی  | 

دل مي تپد درون اين سينه ام برايت

                              رفتي و اشك ريزم  با كاسه  پشت پايت

يك  روز سرد رفتي از كلبه ي  خيالم

                           دل فرش مي كنم دوست؛ بازآي بر سرايت

ازياد من جدا نيست يك لحظه خاطراتت

                            از  من  مباش  غافل  جان  من  و  خدايت

 گر مي روي زپيشم  آهسته گام  بردار

                                له  مي كند  دلم  را  آوار  گام  هایت

 يادش بخير آن روز دركوچه صداقت

                             گفتي كه  محو گشتم درچشم بي ريايت

ازمن مگيرخورده گرديده ام خمار است

                             شب  را  تمام  بودم  بيدار  حرف  هايت

یك  بار  گفته بودي  وصل است  آرزويت

                              درگوش دل هنوزم؛ مي پيچد آن صدايت

 محكوم سرنوشتي تلخ است اين حقيقت

                              سهل است زندگاني گرمن شوم قضايت

 ساعت گواه باشدكه ا زعمر بيست ساله

                              صد ها  هزار  لحظه  من كرده ام  فدايت

گفتي كه  پادشاهي  در ملك   دلربايي

                              دل  را  ز من  ربودي  اينك  منم  گدايت

 درخواب ديدمت دوش بسيارگريه كردي

                               گريان  ميا  به خوابم  قربان اشك هايت

آغاز  راه بوديم دل  را به  من  سپردي

                               از  من  مگير  بازش  در  بزم   انتهايت

در نامه ات نوشتي  باور نما ؛ چمندي

                               كین نازنين نگارت غرق است در دعايت 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 13 اسفند1391ساعت 15:16  توسط عباس راه چمندی  | 

نکردم  جفایی که  دایم  جفایم  کنید

نشاید که محکوم ننگ و خطایم کنید

گناهم  به  جز عشق  پاکم  چه  بود

دگر حبس زندان غم ها چرایم کنید؟

شما را به داغ  شقایق  قسم  می دهم

ازاین پس دگر مرد عاشق صدایم کنید

شنیدم که لیلایی از دشت خواهد رسید

الا عاشقان  جان  مجنون  دعایم  کنید

رخم نی شد وقامتم چنگ داغ دل است

بسوزید اگر گوش جان  بر نوایم  کنید

به دست و به سر می روم کوی دوست

قلم گر به  شمشیر تهمت  دو پایم  کنید

به زاهد  بگو در می ناب خالص  شدن

به  از آن  که  ماموم  خط  ریایم  کنید

چمندی به صحرای محشروکیلم خداست

بگو شاکیان  را سخن  با  خدایم  کنید!

+ نوشته شده در  جمعه 13 بهمن1391ساعت 16:3  توسط عباس راه چمندی  | 






دل من از دل یارم  تو  دگر طرد شدی

                                 دیشب آرام شکستی و خود درد شدی

باز هم اشک تورا هیچکسی دوش ندید

                                آفرین بر تو که دیگر  دل من؛  مرد شدی









+ نوشته شده در  جمعه 29 دی1391ساعت 0:40  توسط عباس راه چمندی  | 

الا  ای  ترک شیرازی که  دیدی  حافظ  ما  را

                                              بگو جانا کجا بردی سمرقند و بخارا را!!

برو مسکین که این شاعر فریبت داده با شعرش

                                              مگر  ارث  پدر  دارد تمام  ملک دنیا را

اگر او جاه  و ملکش  بود برای  جرعه ای  باده

                                       نمیدادش به آن ساقی دگر آن دلق رسوا را

گمانم خواب می دیده ز می سیراب  نوشیده

                                       اگر هشیار بود حافظ نمیگفت این سخنهارا

اگربخشندگی این است که این بیچاره میبخشد

                                      بیا می بخشمت ترکا زمین و آسمان هارا

به شهر  سبزوار  آی و نظر بر عاشقان  بنما

                                     که بر  زلف بتان  بخشند  مروارید جان هارا

الا یا  ایهالحافظ  که  سر عشق  می لافی

                                تو کی دانی بهای خال و زلف و چشم شهلا را

کلاف خویش بردار و دل از بازار یوسف کن

                                  که این بازار می زیبد کسی همچون زلیخا را

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 12 دی1391ساعت 23:6  توسط عباس راه چمندی  | 

ای دوست  مگر ز ما  چه  دیدی؟

                                   که از منزل ما گسستی و بریدی

از خرمن دل دانه احساس فشاندم

                                    لیکن  تو  چرا  ز بام من  پریدی ؟

بسیار پیت  با سر با دست دویدم                                                                        اما چه کنم تو با سر با دست دویدی

صد  بار  تو  را  به  کهکشان رساندم

                                    یک  بار  مرا  به  آسمان  نبردی !

یخ  بسته  تنم  ز سردی  فراقت

                                     باز  آی که  بد نکردم  و  تو  کردی

دیوار  دلم  مگر  تو  را  قفس بود؟

                                  که اینگونه قفس شکستی و رهیدی!

شاید  که  خبر  نداری ا ی دوست

                                  در  مزرع خشک من جوانه ی امیدی

حلوای  چمندیه  تازه  جوان  بود

                               آن کاسه شهدی که به سبابه تو خوردی

+ نوشته شده در  پنجشنبه 25 آبان1391ساعت 12:54  توسط عباس راه چمندی  | 

بر بریل سنگفرش خیابان میتازم

                     لحظه را پشت چراغی حلبی میبازم

                                                یک سبد ثانیه ی سوخته را پشت سرم می پاشم. . . .

به زمان مینگرم؛ که به من مینگرد

                   نگهی سرد تر از قطب زمین

                                           و دوان از عصب بعد مکان می گذرد . . .

ساعت دست به من می خشمد:

                                  دستت آلوده به خون جسد ثانیه هاست!

                                          انتظاریست بلند پشت این پرچم آفساید زمان

چشمک سبز چراغ است سپس؛به نشان حرکت

                                                باز هم میسپرم راه به عمق میدان

دخترک تنبکی از غم به بغل . . .

                                            همه شادند ولی او گریان . . .!

                                                                 تاول زده قلبش ز درون . . .!!

پسرک دادزنان می خواند؛همه غرقند در احساس سرور

                    رهروان می گذرند؛سکه می اندازند . . .

                                            خون بهاییست بر اعدام غرور . . .!

توده ای می بینم؛ همهمه گشته بپا . . .؟

                     نتوان گفت که انصاف دگر مانده بجا . . .

                                       خواهر این گوشه حراج است بیا:

مهره ی مار به شرط حرکت؛این طلسم پسراست!!!

                                                         این یکی مایه ی پیدایش دنیا و زر است!!

دور میگردم از این جمع مخوف  . . .

                   یک قدم مانده به میدان گناه

                                       سمت چپ؛ دورتر از حوزه انسانیت . . .

                                                                          روبه روی در بی وجدانی !

کودکی؛مات؛ به مادر می گفت:

                                مادر این جمع بشر نیز چو ما بی نانند!!؟؟

مادرش داد به او ؛دو سه قرصی نان؛

                                آن هم از جنس سکوت!

                                       آن طرفتر پسری؛ به سگش ذرت مکزیکی داد!!

. . .

+ نوشته شده در  جمعه 9 تیر1391ساعت 17:12  توسط عباس راه چمندی  | 

بسي گشتم اينجا كسي يار نيست          كسي را به كار كسي كار نيست

من اينجا ندارم  كسي را  سراغ              كه قلبش سيه چون دل غار نيست!

بگوباغبان راكه برخيزدازخواب                  دگر در گلستان به جز خار نيست !

گل از بي كسي سهم گلچين شده         كسي را از اين فاجعه عار نيست ؟!

نگوييد از اين پس كه آزاده است              به سروي كه برشاخه اش سارنيست!

قسم  مي خورم آه  پروانه  است             كه شمعي در اين محفل تار نيست!

كلاغ  آمد و بغض  بلبل شكست             كسي همچو بلبل چرا زار نيست ؟!

به  ميخانه رفتم  شبي  در زدم              ندانستم  آن  جا  مرا  بار  نيست !

خدايا  بده  جام  مرگم  به  لب               كه  ما  را  جهان بهتر از نار  نيست

چمندي تو حق گفتي اما  بدان              جواب  اناالحق  به  جز  دار  نيست !

+ نوشته شده در  چهارشنبه 29 دی1389ساعت 17:50  توسط عباس راه چمندی  | 

چنديست  كه  در غمكده  خاك  غريبم

                                          شيطان كه  نه ، خود داده ام  اينبار فريبم!

آدم  نشدم تا كه بهشت  از كف من  رفت

                                        دلخوش نه به حوا، نه  به گندم، نه به سيبم!

جان كندم وجان كندم  و يك  عمرفنا  شد

                                   خون خوردم وخون خوردم وخون گشت نصيبم

گه شاد وگهي مست گهي شوم وشرورم

                                      گه غمزده  ، گه  خسته ، گهي  پاك  و نجيبم

اين گونه چرا  مي كنيد  از دور  نگاهم!؟

                                      گاهي  چه كنم،دست  خودم  نيست عجيبم!

بختم  گذرد  از مه  و خورشيد چو  بينم؛

                                     كه  از آب  دو  چشمش  شده  غرقاب  رقيبم

دوش از سرمن رفت چه كابوس قشنگي!

                                      بر سردر ميخانه  گرفتند و  كشيدند  صليبم

تب  كرده  غزل ،  حافظ  شيراز  دوايي

                                     گفتا  كه  سخن  رو  به  ممات  است ،طبيبم

ني ني نه تب اين، سوزكلام است چمندي

                                    اين  گفت  و مرا  پاك  به  هم  ريخت  اديبمَ!

+ نوشته شده در  سه شنبه 26 مرداد1389ساعت 17:37  توسط عباس راه چمندی  | 

تنهايي من بود ، صدا زد سهراب

                                           

                                        تو كجايي سهراب !؟

                                                 

                                                  پنجره ، فكر ، هوا ، عشق ، زمين را كشتند

 

                                                                                                     تو نبودي سهراب

 

مردمان گند به بار آوردند

                          

                          بگذار بميرند ، شقايق به درك !

                                                            آب را گل بكنند ، زير باران نروند

                                                                                             

                                                                                 بوي ريحان ندهند ، سيب را هم نخورند  

 

تو كجايي سهراب ؟

                     تنهايي من با تو سخنها دارد

                                                       چه دلت خوش بود !

                                                                          گل كردن آب ، خون كردن دل ، تو كدامي سهراب؟

 

اهل عرفان بودي

                  شعرهايت هم بوي گل مي داد

                                          پيشه ات نقش كشيدن ز پر ساده ي يك  كفتر بود

                                                                                        اعدام گل سرخ به حكم دل شبدر بود

تو كجايي سهراب ؟

             به ، خدا بر خورده

                          و دگر نيست در اين نزديكي

                                                            شايد هم خشم گرفته ز خدايان زمين

                                                              و رها کرده بشر را به تگ ظلمت یلدایی خویش

 تو كجايي سهراب ؟

                كفتران زاغ شدند

                                     و سپيدار شده برج گناه

                                                                رود را هم كه نگو شده درياي نفاق

                                                                              و فقط درويش است كه به شعر تو وفا دارد

دل مردم شده جنگل سهراب

                    اعتصاب است درون قفس كركس

                                                  شايد هم آه قناري او را كشت

تو كجايي سهراب ؟

                  به دو رنگي همه دلبسته شدند   

                                    مردها هم همه دنبال اساطير فساد

                                               زن اينجا شده سرشار، به سرشاري يك خوشه حجاب مسموم!

زندگي بال وپرش سوخت كجايي سهراب ؟

                           مرگ هم خط و نشان مي كشد از روزنه ي ترس و هراس

                                                                               زندگي چيست ، تو مي داني ؟

جمع تنهايي من با غم تنهايي توست

                                       يا كه تفريق خدا از دل بيچاره ماست

                                                                        زندگي گرمي نفت است به يخبندي جنگ                                                                                 

انفجار دل بمبي سر همسايه ي ماست !

                                موشك كفش به سمت سر تنديس ستم

                                                             يورش تانك يهود است به سمت زيتون

                                                                      نسبت فانتوم و سنگ است به کسرانصاف

زندگي شيون مادر درد است 

                                ز خشم رگبار

                                               گريه كودك مرگ است به زير چادر

 تو كجايي سهراب ؟

                    که ضرار است تمام مسجد

                                              و نمازي است پر از تزوير

                                                             به وضويي كه گمانم همه از رود خروشان رياست

 تو كجايي سهراب ؟

        و ندايي كه درونم مي جوشد

                  كه خدا در دل طغياني ما مي پوسد

                          متاسف شده است و نگاه غضب آلود به عصيان زمين مي دوزد

                                                                                             و سپس مي سوزد!

تو كجايي سهراب ؟

               دور تنهايي خود سيم كشيدم

                                 تا جسارت نكند هيچ كسي ساحت روئيايي آن را

                                                 شعرهم حتي با وضو بر سر سجاده تنهايي من مي آيد!

تو كجايي سهراب ؟

                    به خدا نزديكي ، خبرش ده كه زمين

                                                  قصد سوئي دارد

                                                                 كودتا نزديك است

                                                                                 بر عليه انسان

و چه لبخند مليحي است غرور شيطان

                                       به بشر مي بالد و بر او سجده سنگين كرده

                                                                                    كه تو روئياي مني  انسان!

و چه تحقير بزرگي است

                        بشر را شيطان

                                         و شگفت است غبار قرآن

                                                                   و قريب است غروب عرفان

تو كجايي سهراب ؟

            كعبه را هم ديدم

                              پر بدعت بود

                                         و خدا مي داند به دلش نفرت بود

                                                              و خدا هم تنها بود

                                                                        و به تنهايي او هيچ كسي شك نكند

ناوداني داشت ز طلاي خالص

                           دل مردم اما مس قرمز بود

                                                حجر هم غمگين بود

                                                                  و نمازم باطل !

چه طوافي سهراب ؟

                    چه صفايي سهراب ؟

                                   كعبه هم جان مي داد

                                                      نفسش سنگين بود

                                                                        و خدا هم مظلوم !

 تو كجايي سهراب؟

                     خوش به حالت رفتي

                                     و نديدي كه چه سان

                                                       هتك حرمت شده بر ساحت تنهايي او

تو كجايي سهراب ؟

                  در همانجا باش

                                  چشم را ميبندم ، جور ديگر مي بينم

                                                                          قايقي مي سازم

                                                                                         به تو مي پيوندم.

تنهايي من ، طاقت تنهايي تنهاي تو را مي فهمد

                                                     منتظر باش

                                                               كه مي آيم . . . . .

 

 

يلداي 1387

تهران

خوابگاه غزالي

                             

+ نوشته شده در  دوشنبه 27 اردیبهشت1389ساعت 19:0  توسط عباس راه چمندی  | 

زخم  زبان  این شمع  پروانه  را  بسوزد

                                        سوز گناه این جمع کاشانه را بسوزد

با ساقیان بگویید: می بر  زمین مریزند

                                       زیرا که این جسارت میخانه را بسوزد

درکیش ماحرام است می درپیاله ماندن

                                       گر بیش از این بماند پیمانه را بسوزد

فرزانگان چه داننددیوانه راچه حال است؟

                                      آه ار بر آرد از دل فرزانه  را  بسوزد !

درمجلس می وچنگ برزاهدان رهی نیست

                                  که این مجلس مقدس بیگانه را بسوزد

گر  آشیان  بسازید بر خرمن  دو  رنگی 

                                       برق نگاه  شاهد این لانه  را  بسوزد

بر  لوح  دل کشیدم  نقش  رخ  نگا ری

                               ترسم که داغ عشقش این لاله را بسوزد

این شعرآتشین را چون بر ورق نوشتم

                                حیران مشو چمندی گر نا مه را بسوزد!

+ نوشته شده در  دوشنبه 27 اردیبهشت1389ساعت 18:38  توسط عباس راه چمندی  | 

 عجبا اوج گناه است خدا گم شده است!

                                  گو به من كعبه كدام  است؟ صفا گم شده است!

 بلبل آن سمت چمن ناز گلي را نكشيد

                                        بوي  گل در خلأ  باد صبا  گم  شده  است 

 اي خدا اين چه جهانيست كه ما ساخته ايم!؟

                                  همه جا صحبت عشق است و وفا گم شده است

  برتن خسته ما مهر پرستار چه سود؟

                                     كز  دل  مرده ی ما شوق شفا  گم شده  است

  كشتي هستي ما راه به ساحل نبرد

                                       در يم حادثه  و  موج  بلا  گم  شده  است 

 زردي روي مرا آينه هم راست نگفت!

                                        عجب از آينه ها صدق و جلا گم شده است!؟

زر عشقي كه  به دلهاست دگر مس شده است

                                      بين كه از معدن دل سيم و طلا گم شده است 

 بين مردان زمين گشتم و يك مرد نبود !

                                        يا رب اين غيرت مردانه كجا گم شده است؟

زنده گانيم ولي مرده صفت خاك شديم

                                           آخر  از سينه  ما راز  بقا  گم شده  است! 

 درد بي چشميمان كشت دراين ظلمت شب

                                        ساده گفتيم كه كوريم و عصا گم شده است!

 طوطي‎ ‎عشق  شكر خنده زنددر قفسش 

                                          در  هواي  شكرش راه  هوا گم  شده است  

 شكوه ی ساز چمندي نرسد پيش خدا 

                                        به گمانم  ز نيش شور و نوا  گم شده است

+ نوشته شده در  چهارشنبه 9 دی1388ساعت 17:44  توسط عباس راه چمندی  | 

                              

 عاقبت احساس ما را زخم دلها مي كشد

                        پيچك سبزخدا را سوز سرما مي كشد

نيست فوج مردمان را معرفت روي زمين

                        اين خدايان زميني آن خدا را مي كشد

تا كنون گرمي كشد اين دل نفس ماراچه سود؟

                        زجرطعنش لاجرم امروز و فردا مي كشد

عشق هم معنا ندارد روي احساس هوس

                         ننگي شوق و هوائي اين زليخا مي كشد

نيست ناي ضجه و فرياد ازجور زمان

                       اين همه نامردمي در دل صدا را مي كشد

 دوش ياري از رفيق نارفيقي شكوه كرد:

                      دوست هم با خنجرش مرغ وفا رامي كشد!

  سخت دردي بود دردي كزسر ياران رسيد

                     اين چنين زخمي به دل فكرشفا را مي كشد

هر كه لاف معرفت را با خلايق مي زند

                   گو خيانت كردن دائم برادر ادعا را مي كشد

 جام شهد دوستان دركام ما چون زهرشد

                       عاقبت جغد تباهی این هما را می کشد

+ نوشته شده در  سه شنبه 26 آبان1388ساعت 16:57  توسط عباس راه چمندی  | 

ما به تقويم پر از خاطره عادت كرديم  

                                     به ورقهاي پر از حادثه عادت كرديم

 صحبت از باغ پرازسوسن و سنبل جرم است

                                ما به خارو خس اين باغچه عادت كرديم‎!

 ‎ يوسفا خيره به دنبال خريدار مگرد

                                  ما حقيران به زر ناسره عادت كرديم !

  سيب مي چرخد‎ ‎و آدم به زمين مي افتد

                                   ما به  قانون بد جاذبه  عادت  كرديم !

 جمع و تفريق دل و عقل به مقصد نرسيد

                                  ما به دشواري اين رابطه عادت كرديم

منطق بكر ارسطو چه شدو عقل كجاست؟

                                   لاف تا چند كه بر فلسفه عادت كرديم!؟

 ساعت عمرچه آسان ز سرم میگذرد

                                      ما به اتلاف  در  ثانيه عادت كرديم

گرموازيست خطوط دل ما با دل دوست

                                  رنجشي نيست كه بر فاصله عادت كرديم

 گرگ حتي چو بشر قاتل هم نوع نشد

                                    ما به بمب افكن اين  نابغه عادت كرديم !

 خرمن عاطفه را برق تباهي زده است 

                                     ما به آتش زدن صاعقه عادت كرديم

اي چمندی ره اين باديه پايان نرسد

                                      ما به گمراهي اين قافله عادت كرديم!

+ نوشته شده در  شنبه 28 شهریور1388ساعت 23:22  توسط عباس راه چمندی  | 

                                       

مادرم كاش منم با تو سفر ميكردم

                                          پا به پاي تو ازاين راه گذرمي كردم

 شايد آن روزكه پرزد بدنت سوي بهشت

                                    ديده بودي كه چه سان خاك به سرميكردم

 گفته بودي چو روم زود ز در مي آيم

                                              ديركردي تو ولي شكوه زدرميكردم

ديدگان سيهم گشت چو يعقوب سفيد

                                       بس كه بر جاده چو ديوانه نظر ميكردم

 مادر انصاف ندارد به خدا دورفلك

                                         كودكي بودم و با گريه سحر ميكردم

 شب كه زانوي تو درخواب؛ مرا بالش بود

                                          تا سحرپاي تو غرقاب گهر ميكردم

 به خداوند قسم كودك مردي بودم! 

                                          گريه پنهان ز دو چشمان پدر ميكردم

 لحظه ها از پي هم رو به ابد مي رفتند

                                         روز را شام پي از روز دگر ميكردم

زندگي در نظرم گشت بيابان فراخ

                                          بس غريبانه  ره عمر به سر ميكردم

  هيچ كس يك گره از مشكل من باز نكرد

                                            من گره باز به خوناب جگر ميكردم

  كودكان دست به چادر پي مادر بودند

                                          من ولي  چشم به تابوت تو تر ميكردم 

 سنگ تقدير چنان بال چمندي بشكست

                                          كه جهان سرخ به خونابه ي پرميكردم     

+ نوشته شده در  دوشنبه 16 شهریور1388ساعت 17:37  توسط عباس راه چمندی  | 

                                        

خوشا روزي كه در ميخانه عشق

                                     به گرد شاهد و ساقي نشستن

به لطف باده و شهد لب يار

                                   دل ازغمهاي اين دنيا گسستن

چنان پروانه ها جان در كف دست

                                     به گرد شعله هر شمع گشتن

 نهادن دست  اندر‎دست ساقي

                                      در غمخانه را درهم شكستن

به دور از پنجه بازو عقابان

                                       كبوترگشتن و از بام جستن

نمودن سخره بر صياد خونخوار

                                         گرفتن دانه و از دام رستن

سخن از پادشاهي و عزيزي

                                         ز قعر سينه يك چاه گفتن

ز اشك ديده خوناب دشمن

                                       براي دوستان دردانه سفتن

به جارو دسته مژگان معشوق

                                        غبار از چهره عشاق رفتن

+ نوشته شده در  یکشنبه 11 مرداد1388ساعت 18:49  توسط عباس راه چمندی  | 

                                      

صد بهشت ارزاني  يك تار موي مادر است

                                        عطرطوبي شمه اي ازعطر و بوي مادراست

 جام كوثر نيست ما را باده ي مشكل گشا

                                           چشم  بي پرواي ما  مست سبوي مادر است

 او فرشته... نه‎, غلط گفتم نميدانم كه كيست 

                                              هركه باشد آسمان تسبيح گوي  مادر است

 كودك شيرين سخن چون لب به گفتن وا كند

                                                     اولين آوا ي او  نام نكوي مادراست

چون كمي نالان شود آن كودك تب كرده اش

                                             آنچه مي پاشد ز هم بغض گلوي مادر است

  روح وجان را فرش بايد زير پاي مادران

                                            ورنه جنت كي بهاي چشم و روي مادر است؟

  چادرش ازجنس پر سجاده اي از جنس نور

                                             سجده ي صدها ملك دائم به سوي مادر است

شكوه دارم شكوه از نامردي اين روزگار

                                               حسرتي در سينه دارم آرزوي مادر است

 آبرومند است شعرم چون رديفش مادر است

                                                 تار و پود اين غزل از آبروي مادر است

 اي چمندي نيست راهي تا خدا ي آسمان

                                              شاهراه كهكشان از سمت كوي مادر است    

+ نوشته شده در  یکشنبه 11 مرداد1388ساعت 18:43  توسط عباس راه چمندی  | 

درون اين قفس در حسرت پرواز ماندم

                                             به روی  دايره در نقطه آغاز ماندم

 نمي دانم چه مشتاقم به تنهايي نشستن

                                           در زندان به رويم باز بود و باز ماندم

 كبوتر با پريدن آبرو مند است اما 

                                              درون لانه پوسيدم ز بيم باز ماندم

 پرستو ها همه از سرزمين درد رفتند

                                           من مسكين از اين آزادگي ها بازماندم

 شدم بازيچه در دستان پرتزويرتقدير

                                       چو شه در  كيش ومات مهره سرباز ماندم

 زمستان ميرسد از راه و گل بودم در اين باغ

                                                نيامد بلبل و در حسرت آواز ماندم 

جمال و عزت گل در شكفتن بود پيدا

                                            نداستم من و در پرده ام يك راز ماندم

  دريغا گرگ بد طينت نظر بر گله ام داشت

                                    چه سنگين خفتم و درخواب رنگين ناز ماندم

 اگرچه شهرمن دارالعلوم سبزوار است

                                           وليكن خاك پاي خواجه شيراز ماندم

  چمندي درد دل هم كوتهش زيبا نمايد

                                              منم  در انتهاي صنعت ايجاز ماندم  

+ نوشته شده در  دوشنبه 8 تیر1388ساعت 18:38  توسط عباس راه چمندی  | 

                                                   تقاضا

 

من گرد پايت ميشوم اما توطوفانم مشو

                                                فصل بهارت ميشوم اما تو بورانم مشو                  

مهرو نمازت ميشوم راز و نيازت ميشوم

                                            اسلام نابت ميشوم اما تو شيطانم مشو

كبك خرامت ميشوم مرغ رهايت ميشوم

                                               زيباي بامت ميشوم اما تو زندانم مشو

درمان زخمت ميشوم غمخواردردت ميشوم

                                               آرام جانت مي شوم اما تو نالانم مشو

رؤياي خوابت ميشوم بال خيالت ميشوم

                                                اوج هوايت ميشوم اما تو پايانم مشو

غرق گناهت ميشوم مست شرابت ميشوم

                                                كفرخدايت ميشوم اما تو ايمانم مشو                                          

درياي اشكت ميشوم،غلطان چشمت ميشوم

                                             گريان اخمت ميشوم اما تو خندانم مشو

شعر چمندی میشوم در خاطرت جا میشوم

                                          هر لحظه افشا ميشوم اما تو نسيانم مشو!

+ نوشته شده در  سه شنبه 2 تیر1388ساعت 10:38  توسط عباس راه چمندی  | 

                                            كرم حق

 

گفتم به خدا مرا ببر بهشت زيباي خودت!

                                      گفتا كه چه توشه كرده اي ز دنياي خودت؟

  گفتم گنهم تو داني من هم كرمت

                                      گر مي بريم بهشت ياجهنم اين پاي خودت !  

+ نوشته شده در  جمعه 25 اردیبهشت1388ساعت 18:22  توسط عباس راه چمندی  | 

                                     زندگي   

 

هميشه بيست بوده ام در امتحان زندگي

                                                  به سمت اوج بوده ام ازين كمان زندگي

 اگرچه باد مي وزد ز فصل سرد اين قفس

                                             هميشه سبز مانده ام دراين خزان زندگي

  به روي كشتي قلم روان به سوي ساحلم

                                            سوار موج گشته ام  به بحر بيكران زندگي

 به شعر سفره دلم چو يك نظرخدا كند

                                           همين غزل مرا بس است زآب و نان زندگي

 شنو صداي ساعتي كه تيك و تاك ميزند

                                                يكي دو ثانيه تلف ز اين زمان زندگي

 قسم به سنگ قبر بيشمار اين زمين

                                        كه بوي مرگ ميدهد دودست خونچكان زندگي

 اگركه شيرخوار را خبر ز انتها دهي

                                               ز غصه پير ميشود دراين اوان زندگي

 اگركه سنگ خاره اي چه آهن و چه پنبه اي

                                       بدان كه خورد ميشوي چو لقمه در دهان زندگي

به كاروانيان بگو ز باديه حذر كنند

                                                 كه جاده پر خطر بود ز رهزنان زندگي

 خدا به دادمان رسد زحيله هاي بيشمار

                                             كه تا كنون نديده ام به نرمي زبان زندگي

 جه آرزو كه ميبرم به گور خود زاين جهان

                                              زآه سينه  آتشي زنم به  دودمان زندگي

 به جزرديف اين غزل ز گيرودار رندگي

                                             مرا دگرچه حاجتي به اين و آن زندگي؟

 چمنديا سخن مگو ز اعتبار اين فلك

                                            جهان گلايه ميكند ز اسب بد عنان زندگي

+ نوشته شده در  جمعه 25 اردیبهشت1388ساعت 18:19  توسط عباس راه چمندی  | 

 

 

 

 

 

  دل من باطن اين شهرخراب است بيا برگرديم

                                                 همه دل خوشي شهر سراب است بيا برگردیم

 صنعت شهربه ما مژده آسايش فردا مي داد

                                              وعده. پوسيده طناب است بيا بر گرديم

بلبل سادگي باغ شده  بوم سياه صنعت

                                                شهر در حال مذاب است بيا برگرديم

گل احساس در اين باغ به غارت رفته

                                                 باغبان خسته خواب است بيا برگرديم!

 تك تك خانه مردم به تجمل شده قصر

                                           زاهد زهد نما مست شراب است بيا برگرديم

كركس پول به گرد سر ايمان بشر مي چرخد

                                             جشن امروز نگرجشن غراب است بيا بر گرديم !

عاطفه لاي ترافيك صدا له شده است

                                               عشمان نقش بر آب است بيا برگرديم

  تن مجروح مرا از ستم سنگ ريا

                                                 دگر از ناله نه تاب است بيا بر گرديم

آرامش سهراب از اين فاجعه برهم خورده

                                                   رودمان رود  گل آب است بيا برگرديم

مرد و زن  رنگ شده پيش خدا مي رقصند

                                                 قحط شهرقحط حجاب است بيا برگرديم

بس چمندي شده دعوت به گناهان كبير

                                                سينه اش تنگ ثواب است بيا برگرديم

+ نوشته شده در  سه شنبه 18 فروردین1388ساعت 18:12  توسط عباس راه چمندی  | 

ساعت ازچهار گذشت و دل ديوانه نيامد

                                           شمع شب سوخت و خواب من بيچاره نيامد

تلفنهاي دلم يك نمه مشكوك شدست!

                                                 بايد امروز بپرسم كه چرا خانه نيامد!

+ نوشته شده در  سه شنبه 18 فروردین1388ساعت 17:38  توسط عباس راه چمندی  | 

سامانه بسي تند رو است در كوي دلم

                                      سرعت عشق عجيب است درآن سوي دلم

غم قرار است كه ويراج دهد بي پروا

                                           احتمال است تصادف بشود توي دلم!

+ نوشته شده در  سه شنبه 18 فروردین1388ساعت 17:32  توسط عباس راه چمندی  | 

                                                    ماه نرگس

"ياس زهرا"، شهرخونخوارمرا در دانه نيست!

                                                             گربگردي دفتر شعرمرا جز ناله نيست

  درسكوت وحشي صحراي بي پايان درد

                                                   يك نفر هم ياد آواي خوش و مستانه نيست

در خزان مرگبار باغ شهر عاطفه

                                                            بوي زيباي بهاروآن گل نو رسته نيست

روي تخت خانه بالاي شهر اين زمين

                                                      هيچ طفل بي غدائي  بی عروسک خفته  نيست

زير آوار گران  فقر و تبعيض و نفاق

                                                           كودكان شيرخوار بي نوا را دايه نيست

من شنيدم دختري  با دختر همسايه گفت:

                                                                       خوش به حالت كفشهايت پاره نيست!

نامه اي ديدم درون دفتريك كودكي

                                                                     باتو قهرم اي خدا، دفترچه ام را برگه نيست

آن يكي با مادرش آرام گفت:

                                                                     يك طلب كارم درون كوچه همسايه نيست!

آن پسر بچه به زن باباي خود درخانه گفت:

                                                                  مادرم مرده؛تو پنداري خدا هم زنده نيست!؟

من گدايي ديده ام پشت در مسجدگريست

                                                                   بخت ما را بين خدا  هم گوئيا درخانه نيست!

پير مردي مرغ بريان ديد و گفت:            

                                                                      نان خشكي هم مرا در سفره نيست!

 دختري بردار قالي با نخ سرخي نوشت!

                                                                     دستهاي كوچكم را تاب دردو پينه نيست

مادري با كودك تب كرده اش اينگونه گفت:

                                                               كودك من،پول داروئي،تو را درخانه نيست

آن جوان برج عظيمي ديد و گفت:

                                                                  خشت های  خانه ام بهتر ز يك ويرانه نيست

همكلاسي داد مي زد كه ببين:

                                                                        او لباس و چادرش بي وصله نيست!

كلفتي با همسر ارباب دارايش بگفت:

                                                                   دستهايت زين النگوي طلائي خسته نيست!؟

كارفرما بر سر آن كارگر فرياد زد:

                                                               رو پسر، اينجا تو را سر مايه نيست

 مرد نابينا به جوي افتاد و خونالودگفت:

                                                                     اي خدا،اينجا تو رايك بنده نيست!

گل فروشي پشت بنزي پابرهنه مي دويد:

                                                                    لاله ای خر داغ ما كمتر زداغ لاله نيست!

 فال گير كودكي روي پلي دستم گرفت:

                                                                     اي پسر فالي بزن، سودي مرا زين پيشه نيست

ناتواني بردري ميزد كه  ناني ده مرا

                                                                    پاسخش دادند ايجا جاي هر بيچاره نيست

نو عروسي روبه دامادش بگفت:

                                                                        ديگرم اشكي براي گريه نيست!

 خردسالي در خرابه زير لب با گريه گفت:

                                                                      گر بميرد مادرم پيشم دگرشرمنده نيست!

ماه  نرگس شهرما را ديده اي

                                                                   ديگر اينجا كفر هم با مصلحت بيگانه نيست!

 

ظلم مي تازد به سمت قله ناباوري

                                                                  تا نيايي اين قطار ظلم را پايانه نيست!

 عدل حيدر بايدش اين شهر ويران مرا

                                                                   گرچه ما را نسبتي با مردمان كوفه نيست

اي چراغ روشن علم نبي(ص) ديگر بتاب

                                                                   گرچه  می دانماينجا لايقت پروانه نيست!

لشكر كفرم به باد  سخره مي گيرد‎ ‎مرا

                                                                   رخ نمايان تا بداند اين ظهور افسانه نيست

"چمندي"شرم دارد زين همه آلودگي

                                                                   گر نبيند روي ماهت، مردنش مردانه نيست !

+ نوشته شده در  سه شنبه 11 فروردین1388ساعت 19:54  توسط عباس راه چمندی  | 

 

يك شب زيبا و رويايي نگاهم كرد و رفت

پاك بودم غرق درياي گناهم كرد و رفت

گفته بود از ماوراي  بام خورشيد آمدست

 يك شعاع از نور بيمقدارماهم كرد و رفت

در واراي كهكشان پرواز مي كردم  به  ناز

 ناگهان با غمزه اش در قعرچاهم كرد ورفت

از خمستان دو چشم  مست خود ؛ پيمانه اي

 برلبم داد و سپس حيران راهم كرد و رفت

شب  به دورم  هاله اي از تار تاريكي  تنيد

برق چشمش محو زيباي پگاهم كرد و رفت

ناوكي  با زلف و مژگان بر دلم  پرواز داد

صيد گشتم خنده بر فرياد و آهم كرد و رفت،

 گفتم از غمخانه ام بيرون مرو؛گفتابه چشم

تازه فهميدم كه دورم زد؛ سياهم كرد و رفت

 اي جمندي  كورسويي  بودم ازشمع  وصال

جلوه اي  بر پرتوم  داد و تباهم  كرد و رفت

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 15 اسفند1387ساعت 17:24  توسط عباس راه چمندی  | 

                                                   

دوستان دستانمان خالي زدست هم مباد!

                                                           داستان دوستيمان داستان غم مباد!

طعم ناب عشقمان شيرينتر‎از قند ونبات  

                                                           روزنحس هجرمان چون طعم تلخ سم مباد!

 خنده ها مان جاودان و لحظه هامان پرنشاط!

                                                              يك جوازاين خرمن مهردل ماكم مباد!

در گذشت و بخشش ورسم ره ومردانگي

                                                                    شهرت ما كمتر ازآن شهرت حاتم مباد!

 شيفت كار بخشمان آسان تر از اورژانس شب!!!

                                                           بي نصيب از خواب رنگين چشممان يك دم مباد!

تختها خالي زبيماران بدحال و ضعيف

                                                                   بخشهامان پركمك؛ كاردكسمان درهم مباد!

   آفمان افزون تر ازافراد كل بخشها

                                                                  پشتمان ازكارسخت آي سي يوها خم مباد!

 استف و اينجارج وهدنرسان بخش

                                                               جيبشان از چشمه هاي پولها بي نم مباد!

هيچ نرسي ازفراق و مرگ بيماران بخش!

                                                                اشكهاي چشمهايش چشمه زمزم مباد!

گرجواني زيردستگاه بنت جان ميدهد

                                                              والدينش غرق اشك وناله و ماتم مباد!

زخمهاي روح وجسم هيج نرسي در زمين

                                                            بي شفا و دردناك وعاري از مرهم مباد!

گرگره افتاد براكسيژن ماسك مريض

                                                               بار الها آن گره پيجيده و محكم مباد!

زور بازوي پرستاري كه در بخش روان

                                                        ميكند خدمت خدايا كمتر ازرستم مباد!

گر طبيبي زير ميزي خون مردم مي مكد

                                                    اي خدا روز خوشش در صحنه عالم مباد!

زير يوغ اين تورم با وجود اين حقوق

                                                    باز هم نرسي اسيرو بنده دِرهَم مباد!

 روزحشراين پرستاران خوب وباخدا

                                                    هيج مأمن جزپناه دخترخاتم مباد!

اي" چمندي" ديگراين شعروسخن كوتاه كن!

                                                   گو خدايا تار مويي ا زسر ما كم مباد!

+ نوشته شده در  چهارشنبه 30 بهمن1387ساعت 19:2  توسط عباس راه چمندی  | 

مسلمانان به بازار مسلماني چه سود است

                                                 كه قران پاي مال چكمه پوشان  يهود  است

 بميريد ازچنين ننگي كه در دنياي اسلام

                                              ز گريه چشم خونبار مسلماني  كبود است

 مثال ما به  ديوان پر از راز شهامت

                                                   مثال تلخ  اما ساده  بود و نبود  است

 يقين دارم شما را اندرون سينه تنگ

                                                    به جاي قلب  يك سنگ جمود  است

 سكوتي اينچنين مبهم دراين بوران ظلمت

                                                دوصد بد تر ز طغيان پر از كفر ثمود است

  چه اسلام و چه قران و جه گرديدن به كعبه

                                              كه كفري اينچنين سنگين به قرآن و ودود است

  مباش آسوده از باريدن دشمن سر دوست

                                             كه بعد از دوست بي شك آشيانت غرق دود است

 لواي پرچمي كه حاصل خون شهيد است

                                               نظر بنما كه اكنونش نه تار است نه پود است

چمندی اين ستم برمسلمين هرگز روا نيست

                                                   قلم  برگیر بر دوشت که اوقات جهود  است

+ نوشته شده در  دوشنبه 28 بهمن1387ساعت 17:0  توسط عباس راه چمندی  | 

 

دلها زغصه دق كرد اي عاشقان كسي نيست؟

من كيمياي عشقم گویا دگر مسی نيست!

از دست اين خلايق من داد ميزنم داد

 قدري تحملم كن ديگر تحملي نيست

اين جا كجاي دنياست؟بامن بگو بدانم

يك عاشقم گرفتار برحسن يوسفي نيست

 ازكوچه ها گذشتم  يك شاعرم  نديدم

شعروغرل غريب است اينجا مگردلي نيست

باد خزان  وزيد و در گوش بلبلان  گفت:

 بيخودغزل مخوانيد اينجا دگر گلي نيست

 شيرين خبر ندارد اين داستان دروغ است

كس بيستون نكنده  فرهاد عاشقي نيست

ديگر مگرد گرد اين محمل  خيالي

مجنون كجاي كاري ليلا ومحملي نيست

اي مردم زمانه  امروز روز مرگ است

سهراب  را بياور داغ  شقايقي  نيست

خود را مزن به بيراه من خوب ميشناسم

بلبل اسير گشته اين حرف تازه اي نيست

بايد كه دور گرديم از شهربي  ستاره

حرف چمندي اين بود ديگر گلايه اي نيست        

 

+ نوشته شده در  جمعه 25 بهمن1387ساعت 16:38  توسط عباس راه چمندی  |